Spieratrofie: als je spieren dunner worden door inactiviteit, ziekte of zenuwschade

Last Updated on 25 februari 2026 by M.G. Sulman

Spieratrofie is het dunner en zwakker worden van je spieren doordat spierweefsel in omvang afneemt. Dat kan ontstaan door langdurige inactiviteit, zenuwschade, ondervoeding of ziekte. Je merkt het aan krachtverlies, sneller vermoeid raken, moeite met traplopen of een zichtbaar dunnere arm of kuit. Soms is het tijdelijk en omkeerbaar, soms wijst het op een onderliggend probleem dat aandacht vraagt. Wanneer is spierverlies nog normaal, en wanneer moet je in actie komen?

Wat is spieratrofie?

Spieratrofie is het kleiner en zwakker worden van je spieren doordat spierweefsel in omvang afneemt. Het woord atrofie betekent letterlijk verschrompeling van weefsel. In dit geval gaat het om skeletspieren, de spieren die jij bewust gebruikt om te lopen, tillen of op te staan uit een stoel. Wanneer die minder worden belast of onvoldoende aangestuurd, krimpen ze allengs in volume én kracht.

Het gaat dus niet alleen om minder “spierballen”, maar om echte biologische verandering in het spierweefsel. Spieren bestaan uit spiervezels, lange cellen die samentrekken wanneer jij beweegt. Bij atrofie worden die vezels dunner. Dat betekent dat de dwarsdoorsnede van de spier kleiner wordt, waardoor je minder kracht kunt leveren.

Fysiologische en pathologische atrofie

Niet elke vorm van spierkrimp is meteen zorgwekkend. We maken onderscheid tussen fysiologische en pathologische atrofie.

Fysiologische atrofie is een normaal aanpassingsproces. Denk aan je arm in het gips na een botbreuk. Na zes weken zie je duidelijk verschil in omvang. Dat heet disuse-atrofie, oftewel spierverlies door niet gebruiken. De spier past zich aan aan de lagere belasting.

Pathologische atrofie ontstaat door ziekte of schade. Bijvoorbeeld bij zenuwuitval, chronische ontsteking of ernstige ondervoeding. In dat geval is de krimp geen normale reactie op rust, maar een signaal dat er iets mis is in het lichaam.

Krachtverlies gaat sneller dan je denkt

Opmerkelijk is dat kracht vaak sneller afneemt dan spiermassa. Je kunt dus al merkbaar zwakker zijn voordat je zichtbaar dunnere armen of benen hebt. Dat heeft te maken met neuromusculaire aansturing, de samenwerking tussen zenuw en spier. Zodra die minder efficiënt wordt, daalt je kracht.

📌 Voorbeeld
Je ligt tien dagen ziek in bed met griep. Daarna voel je je “slap”. Je bent niet ineens al je spieren kwijt, maar je lichaam heeft tijdelijk minder spiervezels geactiveerd en minder eiwit opgebouwd. Dat merk je direct bij traplopen of fietsen.

Spieratrofie is dus geen mysterieus proces, maar een biologisch aanpassingsmechanisme. De vraag is alleen: past je lichaam zich aan rust aan, of reageert het op een onderliggend probleem?

Hoe ontstaat spieratrofie?

Je spieren zijn geen statische structuren. Ze zijn dynamisch weefsel dat zich voortdurend aanpast aan belasting, voeding en hormonale prikkels. Spieratrofie ontstaat wanneer de afbraak van spiereiwitten groter wordt dan de opbouw. Dat klinkt technisch, maar het betekent simpelweg dat je lichaam meer spierweefsel afbreekt dan het aanmaakt.

Onder die balans ligt een subtiel biologisch proces. Spieren worden opgebouwd via spiereiwitsynthese, de aanmaak van nieuwe spiereiwitten. Tegelijk vindt spiereiwitafbraak plaats. Zolang die twee in evenwicht zijn, blijft je spiermassa stabiel. Zodra dat evenwicht verschuift, begint de krimp.

Inactiviteit en disuse-atrofie

De meest voorkomende oorzaak is inactiviteit. Dit noemen we disuse-atrofie, spierverlies door niet gebruiken. Wanneer je een spier niet belast, krijgt het lichaam het signaal dat die spier minder nodig is. De eiwitsynthese daalt, de afbraak neemt toe.

Denk aan langdurige bedrust, een gebroken been in het gips of een zittende levensstijl. Al binnen één tot twee weken kan meetbaar spierverlies optreden. Vooral de grote beenspieren reageren snel op verminderde belasting.

📌 Voorbeeld
Na een knieoperatie gebruik je je been wekenlang minder. Je bovenbeen wordt zichtbaar dunner. Dat is geen vetverlies, maar echte afname van spiervezels.

Zenuwschade en neurogene atrofie

Soms ligt de oorzaak dieper. Bij neurogene atrofie is er sprake van beschadiging van de zenuw die de spier aanstuurt. Zonder goede zenuwprikkel kan een spier niet effectief samentrekken en verliest zij haar functie.

Dit zie je bijvoorbeeld bij een hernia met zenuwbeknelling, bij perifere neuropathie of bij neurologische aandoeningen zoals ALS, amyotrofische laterale sclerose. De spier krijgt dan als het ware geen opdracht meer om actief te blijven, met snelle krimp tot gevolg.

Neurogene atrofie verloopt vaak sneller en kan asymmetrisch zijn, bijvoorbeeld één arm of één kuit die duidelijk dunner wordt.

Ondervoeding en eiwittekort

Spieren bestaan grotendeels uit eiwit. Bij onvoldoende eiwitinname of ernstige ziekte kan het lichaam spierweefsel gebruiken als energiebron. Dit gebeurt onder meer bij cachexie, een ernstige vorm van spier- en gewichtsverlies bij chronische aandoeningen zoals kanker of hartfalen.

Het lichaam komt dan in een katabole toestand terecht. Katabolisme betekent afbraak van lichaamsweefsel om energie vrij te maken. Spierweefsel wordt daarbij opgeofferd, zelfs als je probeert te eten.

📌 Voorbeeld
Iemand met een langdurige darmziekte eet minder en neemt voedingsstoffen slechter op. Geleidelijk wordt hij dunner en zwakker. Niet alleen vetmassa, maar vooral spiermassa verdwijnt.

Veroudering en sarcopenie

Met het ouder worden neemt spiermassa langzaam af. Dit heet sarcopenie, leeftijdsgebonden spierverlies. Het begint vaak al rond het veertigste levensjaar en versnelt na het zestigste.

Sarcopenie is geen plotselinge ziekte, maar een sluipend proces. Hormonale veranderingen, minder beweging en verminderde eiwitsynthese spelen een rol. Het gevolg is minder kracht, meer valrisico en trager herstel na ziekte.

Niettemin is dit proces deels te beïnvloeden. Gerichte krachttraining en voldoende eiwitinname kunnen het verlies aanzienlijk vertragen.

Hormonale en systemische oorzaken

Spieren reageren sterk op hormonen. Een tekort aan testosteron, groeihormoon of schildklierhormoon kan spiermassa doen afnemen. Ook chronische ontstekingen, auto-immuunziekten en langdurig gebruik van corticosteroïden kunnen atrofie veroorzaken.

Hier zie je hoe complex het samenspel is. Spieratrofie is zelden één oorzaak, één gevolg. Vaak werken meerdere factoren samen.

Je spieren vertellen dus iets over je leefstijl, je voeding en soms over je algehele gezondheid. De vraag is dan: wat merk je er concreet van in het dagelijks leven?

Wat merk je zelf? Klachten en signalen

Spieratrofie begint vaak subtiel. Je wordt niet wakker met het gevoel dat je spieren “verdwenen” zijn. Het proces sluipt erin. Toch zijn er signalen die je serieus moet nemen.

Zichtbare afname van spieromvang

Het meest tastbare teken is dat een arm of been dunner wordt. Soms merk je het aan je kleding; een broekspijp zit losser, een mouw valt wijder. Dit is echte afname van spiermassa, geen simpel gewichtsverlies.

Bij asymmetrische atrofie, waarbij één zijde duidelijk dunner is dan de andere, moet je extra alert zijn. Dat kan wijzen op zenuwproblemen.

📌 Voorbeeld
Je merkt dat je rechterkuit kleiner is dan je linker, zonder dat je bewust anders hebt getraind. Dat vraagt om nadere evaluatie.

Krachtverlies

Krachtverlies is vaak het eerste functionele signaal. Je hebt meer moeite met traplopen, opstaan uit een lage stoel of een zware tas dragen. Medisch spreken we van verminderde spierkracht, wat objectief gemeten kan worden met een dynamometer, een apparaat dat knijpkracht meet.

Opmerkelijk is dat kracht sneller kan dalen dan de zichtbare spiermassa. Je voelt je zwakker, ook al zie je nog weinig verschil in omvang.

Sneller vermoeid

Spieren met minder massa en minder efficiënte aansturing raken sneller uitgeput. Activiteiten die eerder vanzelf gingen, kosten meer moeite. Dit is geen gewone vermoeidheid na een drukke dag, maar een sneller optredende spieruitputting.

Dit hangt samen met verminderde spieruithoudingscapaciteit. Dat betekent dat je spier minder lang kracht kan leveren voordat zij vermoeid raakt.

Instabiliteit en verhoogd valrisico

Bij oudere mensen kan spieratrofie leiden tot balansproblemen. Minder spiermassa rond heupen en bovenbenen vergroot het risico op vallen. Dat is geen detail, maar een serieus gezondheidsrisico, omdat botbreuken bij ouderen grote gevolgen kunnen hebben.

Pijn of gevoelsstoornissen

Spieratrofie zelf doet meestal geen pijn. Als er wel pijn, tintelingen of gevoelloosheid optreden, kan dat wijzen op zenuwbetrokkenheid. Denk aan een hernia of perifere neuropathie, een aandoening waarbij perifere zenuwen beschadigd raken.

📌 Casus
Een 35-jarige man merkt dat hij zijn rechtervoet minder goed kan optillen. De kuit wordt dunner. Er is ook tinteling in de voet. Onderzoek toont een zenuwbeknelling in de onderrug. De atrofie blijkt neurogeen van aard.

Spieratrofie is dus niet alleen een cosmetisch probleem. Het raakt aan kracht, stabiliteit en zelfstandigheid. De volgende vraag is onvermijdelijk: wat gebeurt er precies in je spieren wanneer ze krimpen?

Wat gebeurt er in je spieren? De biologie achter de krimp

Onder de huid voltrekt zich geen vaag proces, maar een meetbare verschuiving in celactiviteit. Spieratrofie ontstaat wanneer de balans tussen opbouw en afbraak van spiereiwitten verstoord raakt. Dat evenwicht is normaal gesproken subtiel gereguleerd. Zodra de opbouw achterblijft, begint de spiervezel te slinken.

Minder spiereiwitsynthese

Spiereiwitsynthese is de aanmaak van nieuwe spiereiwitten. Dit proces wordt gestimuleerd door belasting, voldoende eiwitinname en hormonen zoals testosteron en groeihormoon. Wanneer je weinig beweegt of onvoldoende eiwit binnenkrijgt, daalt deze aanmaak.

Concreet betekent dit dat de spier minder nieuw bouwmateriaal krijgt. Vergelijk het met een huis waarin geen onderhoud meer plaatsvindt. Kleine beschadigingen worden niet hersteld en de structuur verzwakt geleidelijk.

Meer spiereiwitafbraak

Tegelijkertijd kan de afbraak toenemen. Het lichaam beschikt over complexe systemen, zoals het ubiquitine-proteasoomsysteem, dat beschadigde of overbodige eiwitten opruimt. Bij ziekte, ontsteking of langdurige inactiviteit wordt dit afbraaksysteem actiever.

Je lichaam kiest dan voor efficiëntie. Spierweefsel kost energie. Als het niet nodig lijkt, wordt het afgebroken en herverdeeld.

Verandering in spiervezeltype

Spieren bestaan uit verschillende vezeltypen. Grofweg onderscheiden we type I-vezels, die vooral uithoudingsvermogen leveren, en type II-vezels, die verantwoordelijk zijn voor kracht en explosiviteit. Bij inactiviteit nemen vooral de type II-vezels snel af in omvang.

Dat verklaart waarom je kracht vaak sneller verliest dan conditie. Je sprintvermogen daalt eerder dan je vermogen om rustig te wandelen.

Verminderde neuromusculaire prikkel

Elke spiervezel wordt aangestuurd door een motorische zenuw. Samen vormen zij een motorische eenheid. Bij verminderde zenuwactiviteit neemt de prikkeloverdracht af. Dat heet verminderde neuromusculaire activatie.

Zonder regelmatige elektrische prikkels van de zenuw verliest de spier haar spanning en structuur. Dit is de reden dat neurogene atrofie vaak sneller en uitgesprokener verloopt.

Hormonale en ontstekingsinvloeden

Spierweefsel reageert sterk op hormonen en ontstekingsfactoren. Chronische ontsteking verhoogt de productie van cytokinen, signaalstoffen die onder andere spierafbraak stimuleren. Bij langdurige ziekte ontstaat zo een katabole toestand, een situatie waarin afbraakprocessen domineren.

Bij hormonale tekorten, bijvoorbeeld een lage testosteronspiegel of hypothyreoïdie, daalt de stimulans voor spieropbouw. Hypothyreoïdie betekent een tekort aan schildklierhormoon. Dat vertraagt de stofwisseling, inclusief spierherstel.

📌 Voorbeeld
Na maanden van weinig beweging en een eiwitarm dieet merk je niet alleen dat je minder kracht hebt, maar ook dat je herstel na inspanning langer duurt. Dat is geen toeval, maar het gevolg van een verstoorde eiwitbalans in je spiercellen.

Spieratrofie is dus geen oppervlakkig verschijnsel. Het weerspiegelt een verandering op celniveau. De logische vervolgvraag luidt dan: wanneer is dit proces nog omkeerbaar, en wanneer vraagt het om medische hulp?

Wanneer moet je naar de huisarts?

Niet elk beetje spierverlies is reden tot paniek. Na een griepweek of een periode van weinig beweging herstelt je spiermassa meestal vanzelf zodra je weer actief wordt. Toch zijn er situaties waarin spieratrofie méér is dan een tijdelijke aanpassing.

Snelle of onverklaarbare spierafname

Val je niet bewust af, sport je niet minder, maar zie je toch duidelijke krimp van een arm of been? Dan is dat een signaal. Zeker als het binnen enkele weken gebeurt. Onverklaarbaar en snel spierverlies vraagt om beoordeling.

Asymmetrische atrofie

Wanneer één zijde van je lichaam duidelijk dunner of zwakker wordt, kan er sprake zijn van zenuwschade. Dat heet neurogene atrofie. Denk aan een hernia met zenuwbeknelling of een perifere neuropathie, een aandoening waarbij de perifere zenuwen minder goed functioneren.

Een verschil tussen links en rechts dat niet te verklaren is door training of belasting is een reden om actie te ondernemen.

Krachtverlies met neurologische klachten

Krachtverlies in combinatie met tintelingen, gevoelloosheid of coördinatieproblemen moet altijd serieus genomen worden. Dit kan wijzen op betrokkenheid van het zenuwstelsel. In dat geval zal de huisarts mogelijk aanvullend onderzoek inzetten.

Onbedoeld gewichtsverlies

Spierverlies samen met algemeen gewichtsverlies kan passen bij systemische aandoeningen, zoals chronische ontsteking, kanker of hormonale stoornissen. Hier spreken we soms van cachexie, een ernstige vorm van spier- en gewichtsafname bij chronische ziekte.

Hoe wordt het onderzocht?

De huisarts begint met een lichamelijk onderzoek en bespreekt je klachtenpatroon. Afhankelijk van de bevindingen kan aanvullend onderzoek volgen:

• Bloedonderzoek om hormonale of ontstekingsafwijkingen op te sporen
• EMG, elektromyografie, een onderzoek dat de elektrische activiteit van spieren meet
• MRI, een beeldvormende techniek die spieren en zenuwen in detail zichtbaar maakt

Dit klinkt ingrijpend, maar het doel is helder: achterhalen of de spieratrofie een onschuldige aanpassing is of een symptoom van een onderliggend probleem.

📌 Voorbeeld
Een 42-jarige vrouw merkt dat haar bovenarmen dunner worden en dat ze moeite heeft met traplopen. Bloedonderzoek toont een traag werkende schildklier. Na behandeling met schildklierhormoon stabiliseert haar spiermassa geleidelijk.

Spieratrofie is soms een spiegel van je leefstijl, soms een signaal van je gezondheid. De volgende stap is dan praktisch en hoopgevend tegelijk: wat kun je eraan doen, en is herstel mogelijk?

Kun je spieratrofie herstellen?

In veel gevallen: ja. Spierweefsel is opmerkelijk plastisch. Dat betekent dat het zich kan aanpassen aan nieuwe omstandigheden. Mits de onderliggende oorzaak wordt aangepakt, is herstel vaak mogelijk. Niet altijd volledig, maar wel betekenisvol.

Gerichte krachttraining

De krachtigste prikkel voor spieropbouw is mechanische belasting. Anders gezegd: je moet je spieren gebruiken, en liefst zwaarder dan ze gewend zijn. Dit heet progressieve weerstandstraining. Progressief betekent dat je de belasting geleidelijk opvoert.

Door krachttraining stijgt de spiereiwitsynthese. Je spiervezels worden dikker. Dat proces noemen we hypertrofie, toename van spiermassa. Dit is het biologische tegenbeeld van atrofie.

📌 Casus
Na zes weken gerichte training met gewichten zie je dat een eerder dunner geworden bovenbeen weer voller wordt. Niet omdat er vet bijkomt, maar omdat spiervezels in diameter toenemen.

Belangrijk: bij neurogene atrofie werkt training alleen als de zenuwfunctie herstelt of deels behouden is.

Voldoende eiwitinname

Spieren bestaan grotendeels uit eiwit. Zonder bouwstenen geen herstel. Voor mensen die spiermassa willen opbouwen of herstellen, wordt vaak een eiwitinname van 1,2 tot 1,6 gram per kilogram lichaamsgewicht per dag geadviseerd, afhankelijk van leeftijd en situatie.

📌 Concreet
Weeg je 75 kilo, dan heb je tussen de 90 en 120 gram eiwit per dag nodig. Dat haal je bijvoorbeeld uit magere kwark, eieren, vis, peulvruchten en vlees.

Bij ouderen is de eiwitbehoefte relatief hoger, omdat de gevoeligheid voor eiwitprikkels afneemt. Dat heet anabole resistentie, verminderde reactie van spieren op opbouwstimuli.

Behandeling van de onderliggende oorzaak

Training alleen is soms onvoldoende. Als de atrofie voortkomt uit hormonale stoornissen, chronische ontsteking of neurologische aandoeningen, moet die oorzaak worden behandeld.

Denk aan:

• Schildklierhormoon bij hypothyreoïdie
• Aanpassing van medicatie bij langdurig corticosteroïdgebruik
• Behandeling van zenuwbeknelling

Zonder correctie van de oorzaak blijft de spier in een katabole toestand, een afbraakstand.

Fysiotherapie en revalidatie

Bij langdurige inactiviteit of na operatie is begeleiding vaak zinvol. Een fysiotherapeut kan specifieke oefeningen inzetten om spierkracht, coördinatie en stabiliteit veilig op te bouwen.

Dit voorkomt overbelasting en verkleint de kans op terugval.

Tijd en consistentie

Herstel van spiermassa kost tijd. Spieropbouw verloopt trager dan spierafbraak. Dat is geen onrechtvaardigheid, maar biologie. Verwacht geen wonderen in twee weken. Denk in maanden.

📌 Casus
Een 60-jarige man ligt drie weken in het ziekenhuis. Hij verliest zichtbaar spiermassa. Na ontslag start hij met begeleide krachttraining en verhoogt zijn eiwitinname. Na vier maanden is zijn spierkracht grotendeels hersteld, al blijft lichte kwetsbaarheid bestaan.

Spieratrofie is dus niet het einde van je fysieke mogelijkheden. Het is een signaal. Je lichaam past zich aan aan wat jij het aanbiedt. Geef je het niets, dan krimpt het. Geef je het prikkel en voeding, dan groeit het.

En daarmee verschuift de focus van zorg naar verantwoordelijkheid. Wat doe jij vandaag met je spieren?

Spieratrofie bij jongeren en ouderen: niet hetzelfde verhaal

Spierverlies ziet er aan de buitenkant misschien hetzelfde uit, maar de achtergrond verschilt sterk per levensfase. Leeftijd bepaalt niet alles, doch zij kleurt het proces wel degelijk.

Bij jongeren: vaak tijdelijk en omkeerbaar

Bij jongeren ontstaat spieratrofie meestal door inactiviteit. Denk aan een sportblessure, gipsimmobilisatie of een periode van weinig beweging. Het lichaam is dan nog hormonaal gunstig ingesteld. Testosteron, groeihormoon en insuline-achtige groeifactoren stimuleren herstel.

Dat betekent dat spiermassa vaak relatief snel terugkomt zodra je weer gaat trainen. Mits je voeding op orde is.

📌 Casus
Een 19-jarige voetballer breekt zijn enkel. Na zes weken is zijn kuit zichtbaar dunner. Met gerichte krachttraining en voldoende eiwit herstelt de spier in enkele maanden vrijwel volledig.

Hier is atrofie meestal een aanpassingsreactie, geen structurele degeneratie.

Bij ouderen: sarcopenie en kwetsbaarheid

Bij ouderen speelt vaak sarcopenie, leeftijdsgebonden spierverlies. Sarcopenie betekent letterlijk “vleesarmoede”. Het is een geleidelijk proces waarbij zowel spiermassa als spierkracht afneemt.

Wat verandert er?

• De spiereiwitsynthese reageert minder sterk op eiwit
• Hormonale stimulans neemt af
• Lichamelijke activiteit daalt
• Chronische laaggradige ontsteking komt vaker voor

Dit maakt herstel trager en complexer. Bovendien vergroot spierverlies bij ouderen het risico op vallen, botbreuken en verlies van zelfstandigheid.

De rol van anabole resistentie

Een belangrijk begrip bij ouderen is anabole resistentie. Dat betekent dat spieren minder gevoelig zijn voor opbouwprikkels, zowel van eiwit als van training. Je moet dus méér doen om hetzelfde effect te bereiken.

Waar een jongere met twee keer per week trainen al vooruitgang ziet, heeft een oudere vaak intensievere en consistenter training nodig.

Toch is herstel mogelijk

Desalniettemin is spierverlies geen noodlot. Onderzoek laat zien dat ook op hoge leeftijd krachttraining leidt tot significante toename van spiermassa en kracht. Zelfs bij tachtigplussers.

Het verschil zit niet in mogelijkheid, maar in snelheid en intensiteit van het herstel.

📌 Casus
Een 72-jarige vrouw voelt zich instabiel en vermijdt traplopen. Na drie maanden begeleide krachttraining verbeteren haar beenspieren merkbaar. Haar loopsnelheid neemt toe en haar valrisico daalt.

Spieratrofie is dus geen uniform fenomeen. Het verhaal van een twintiger met gips is anders dan dat van een oudere met sarcopenie. Wat beide situaties verbindt, is dit: spieren reageren op prikkels. De vraag is alleen hoe krachtig die prikkel moet zijn.

Lees verder

Wil je het grotere plaatje zien? Bekijk dan de ⭐ special over schrompelorganen, waarin je leest hoe chronische schade kan leiden tot littekenvorming en functieverlies in uiteenlopende organen.

Spieratrofie staat niet op zichzelf. In deze special lees je ook over hartspieratrofie, waarbij de hartspier zelf kleiner wordt en pompkracht verliest; over thymusatrofie, de krimp van je zwezerik met gevolgen voor het immuunsysteem; en over alvleesklieratrofie (pancreasatrofie), waarbij verlies van klierweefsel invloed heeft op je spijsvertering en bloedsuiker. Verder verdiepen we ons in bijnieratrofie, vaak door prednison of hormonale ontregeling, en eierstokatrofie, met impact op oestrogeen en cyclus. Ook krimpende hersenen (hersenatrofie) komen aan bod, evenals cardiale cachexie, waarbij chronisch hartfalen leidt tot ernstig spier- en weefselverlies. Zo zie je hoe atrofie verschillende organen kan treffen, elk met een eigen mechanisme en klinisch verhaal.

Disclaimer

Dit artikel is bedoeld voor algemene informatie en vervangt geen medisch advies; neem bij aanhoudend of onverklaarbaar spierverlies altijd contact op met je huisarts voor persoonlijk onderzoek en beoordeling.

Bronnenlijst

• Cleveland Clinic. (2022, 21 januari). Muscle atrophy: Causes, symptoms & treatment. https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/22310-muscle-atrophy 
• Cruz-Jentoft, A. J., Bahat, G., Bauer, J., Boirie, Y., Bruyère, O., Cederholm, T., Cooper, C., Landi, F., Rolland, Y., Sayer, A. A., Schneider, S. M., Sieber, C. C., Topinkova, E., Vandewoude, M., Visser, M., & Zamboni, M. (2019). Sarcopenia: Revised European consensus on definition and diagnosis. Age and Ageing, 48(1), 16–31. https://academic.oup.com/ageing/article/48/1/16/5126243 
• Fearon, K., Strasser, F., Anker, S. D., Bosaeus, I., Bruera, E., Fainsinger, R. L., Jatoi, A., Loprinzi, C., MacDonald, N., Mantovani, G., Davis, M., Muscaritoli, M., Ottery, F., Radbruch, L., Ravasco, P., Walsh, D., Wilcock, A., Kaasa, S., & Baracos, V. E. (2011). Definition and classification of cancer cachexia: An international consensus. The Lancet Oncology, 12(5), 489–495. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1470204510702187 
• Jackman, R. W., & Kandarian, S. C. (2004). The molecular basis of skeletal muscle atrophy. American Journal of Physiology-Cell Physiology, 287(4), C834–C843. https://journals.physiology.org/doi/abs/10.1152/ajpcell.00579.2003 
• Wall, B. T., Dirks, M. L., & van Loon, L. J. C. (2013). Skeletal muscle atrophy during short-term disuse: Implications for age-related sarcopenia. Ageing Research Reviews, 12(4), 898–906. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1568163713000639

Reacties en ervaringen

Heb jij ervaring met spieratrofie of met klachten zoals merkbaar krachtverlies, snel vermoeid raken of een zichtbaar dunnere arm of kuit? Misschien merkte je dat het herstel langer duurde dan je dacht, of dat fysiotherapie en krachttraining juist verschil maakten. Deel gerust hoe het bij jou verliep en of onderzoek, zoals bloedonderzoek, een EMG of een MRI, duidelijkheid gaf over de oorzaak.

Reacties worden gemodereerd om spam te voorkomen en verschijnen doorgaans binnen enkele uren.