Don Finto: Uw volk is mijn volk (boekbespreking)

Last Updated on 19 december 2025 by M.G. Sulman

‘Uw volk is mijn volk’ is een boek met naast bekende ook nieuwe inzichten over Israël en het Joodse volk, van de hand van Don Finto. In het Bijbelboek Ruth 1:16-17 staan de woorden die Ruth tegen Noömi (Naomi) zei: “Vraag me toch niet langer u te verlaten en terug te gaan, weg van u. Waar u gaat, zal ik gaan, waar u slaapt, zal ik slapen; uw volk is mijn volk en uw God is mijn God. Waar u sterft, zal ook ik sterven, en daar zal ik begraven worden. De HEER is mijn getuige: alleen de dood zal mij van u scheiden!” Dit getuigt van Ruths liefde, toewijding en trouw aan de God van Israël en het Joodse volk. In tegenstelling tot Ruth in het Oude Testament, hebben velen van ons het Joodse volk, de familieleden van de Joodse Messias Jezus, de rug toegekeerd en christenen delen de collectieve schuld van hun eeuwenlange vervolging. Het boek van Don Finto herinnert ons eraan dat we nu, meer dan ooit, het uitverkoren volk van God moeten omarmen en dat we voor hen moeten bidden, en dat we onze gebeden in overeenstemming moeten brengen met Gods plan. Dit boek laat zien waarom de kerk zich moet verzoenen met het Joodse volk en waarom onze gebeden in dit uur van levensbelang zijn. Als we aan Israël dezelfde belofte doen als Ruth aan Naomi, dan zal de kerk nooit meer dezelfde zijn!

Don Finto in vogelvlucht

Don Finto is een bekende schrijver, spreker en tevens voorganger in de christelijke gemeenschap wereldwijd. Hij zag het levenslicht in 1930 in een Joods gezin in Brooklyn, New York en groeide op tijdens de crisis van de jaren 1930. Hij diende in het Amerikaanse leger en werkte later als zakenman voordat hij zich volledig toelegde op zijn bediening als geestelijk leider.

Finto is vooral bekend om zijn werk als voorganger en mentor voor jonge kerkleiders. Hij heeft een passie voor het delen van de liefde van Christus met anderen. Hij richtte de gemeente Belmont Church in Nashville, Tennessee op en diende er als voorganger van 1971 tot 1996. Hij is ook een mentor geweest voor veel andere kerkleiders en heeft vaak anderen geholpen bij kerkplanting.

Als schrijver heeft Finto verschillende boeken geschreven die zich richten op de Hebreeuwse wortels van het christelijk geloof. Zijn bekendste boeken zijn ‘Your People Shall Be My People’ Uw volk is mijn volk’) en ‘Who Is Israel?’ In deze pennenvruchten bespreekt hij de rol van Israël in de geschiedenis van het christendom en maakt hij ons bewust van de Hebreeuws-Joodse wortels van het christelijk geloof.

Finto heeft in de loop van zijn leven vele prijzen en onderscheidingen ontvangen voor zijn werk als geestelijk leider en mentor, waaronder de ‘Lifetime Achievement Award’ van de International Reconciliation Coalition.

Drie heldere samenvattingen van de kernthese

1. Klassiek en compact
De kern van het betoog van Don Finto is dat de Kerk haar eigen identiteit alleen juist kan verstaan in blijvende verbondenheid met Israël. Niet door Israël te vervangen of te vergeestelijken, maar door als heidenchristenen ingeënt te blijven op de levende olijfboom van Gods verbond met Zijn volk.

2. Theologisch scherp geformuleerd
Finto betoogt dat Gods verbond met Israël onopgeefbaar en onherroepelijk is, en dat de Gemeente niet in de plaats van Israël is gekomen. Heidenchristenen delen in de beloften door inenting, niet door toe-eigening; ware vernieuwing van de Kerk begint bij verzoening met het Joodse volk.

3. Existentiëel en appellerend
Dit boek stelt de Kerk voor een ongemakkelijke maar noodzakelijke vraag: wil zij Ruth zijn of toch heimelijk Boaz vervangen? Volgens Finto ligt geestelijk herstel niet in afstand tot Israël, maar in nederige verbondenheid met het volk waaruit de Messias is voortgekomen.

‘Uw volk is mijn volk’

“Vraag me toch niet langer u te verlaten en terug te gaan, weg van u. Waar u gaat, zal ik gaan, waar u slaapt, zal ik slapen; uw volk is mijn volk en uw God is mijn God. Waar u sterft, zal ook ik sterven, en daar zal ik begraven worden. De HEER is mijn getuige: alleen de dood zal mij van u scheiden!”

De Moabitische Ruth spreekt deze belangwekkende woorden tegen haar schoonmoeder Noömi. Het is een ontroerende belijdenis waaruit verregaande toewijding blijkt. Ze zegt zich aan te sluiten bij het volk van God, het volk Israël. Ze zal de wegen en wetten van dit volk tot de hare maken. Uit deze gehoorzaamheid kwam het geslacht voort van de Beloofde Zoon, de Messias. Het geloof dat Jezus de Messias is, moet elke gelovige uit de heidenen tot een onopgeefbare en diepe verbondenheid met Gods volk brengen. Of zoals actrice en kunstenares Yanneke Wijngaarden ergens zegt: “De Joodse man, die de God van Israël aan de volken openbaart. Hij is de deur waardoor ik binnenkom en aan tafel zit bij Abraham, Sarah, Mozes.”

Wij mogen met Ruth zeggen: ‘Uw volk is mijn volk’. Helaas heeft de christelijke Kerk niet altijd gereageerd op haar Boaz zoals Ruth dat heeft gedaan. De gemeente liet haar Moabitische gebruiken en levenswijze niet achter zich toen ze in het huis kwam door Jezus te accepteren als Messias. Integendeel, ze heeft al Jezus familieleden, het Joodse volk, de rug toegekeerd. “Daarom moet ik schrijven,” verklaart Don Finto in de inleiding van zijn boek ‘Uw volk is mijn volk’. Het wordt volgens hem tijd dat de christelijke gemeente radicaal stelling neemt naar het Joodse volk toe in de geest van Ruth. De Gemeente moet gaan beseffen dat de heidenen uit de volken die zich bekeerd hebben zijn geënt op de olijf van Zijn volk (Romeinen 11). Het zijn niet de Joden die hun gebruiken en identiteit moeten afleggen of afzweren, het zijn de heidenen uit de christenen die zich moeten losmaken van hun heidense wortels; zij zijn immers als wilde takken geënt op de edele olijf, waarvan de stam, takken én wortelgestel het volk Israël voorstelt. De aartsvaders Abraham, Isaäk en Jacob vormen de wortels, want uit hen is het volk Israël voortgekomen.

God is de sluier aan het wegnemen bij zowel het Joodse volk als de Gemeente

Don Finto is een ‘heidense’ voorganger in Nashville, Verenigde Staten, die in de loop der jaren een ontdekkingstocht heeft gehouden in het Woord van God naar Gods doel met Israël en het Joodse volk. Hij komt met een door-en-door Bijbelse kijk, waaruit naar voren komt dat God niet afgedaan heeft met zijn volk en dat de Kerk niet in haar plaats is getreden zoals de vervangingstheologie voorhoudt. God heeft een plan met Israël en het Joodse volk.

Er is momenteel een heropleving gaande onder Joodse mensen die tot geloof in de Messias Jesjoea (Hebreeuwse naam van Jezus) komen, ook wel Messiaanse Joden of Messiasbelijdende Joden genoemd. Er is wereldwijd een Messiaans-Joodse beweging ontstaan die zich allengs uitbreid. De meeste hunner behouden hun identiteit als Jood, en zijn Tora-getrouw, niet in de hoop te zullen worden gered door de Wet te houden, maar uit liefde voor God die Zich geopenbaard heeft in Jesjoea. Er is een revival aan de gang en Don Finto hoopt dat de Kerk dankbaar is door een terugkerend Joods leiderschap in het lichaam van de Messias. De bedekking of sluier (2 Korintiërs 3) is God aan het wegnemen. Zowel bij het Joodse volk wat betreft hun Messias Jesjoea, als bij de Gemeente die eeuwenlang stekeblind was over Gods plan voor Israël en het Joodse volk. Het ontwaken is begonnen.

“De terugkeer van zoveel Joden naar de Messias in onze tijd bevestigt opnieuw Gods verbondsliefde voor Zijn volk. We beleven de vervulling van de profetie van jesaja waar staat dat Joodse ogen open zullen gaan. We ervaren wat Hosea heeft voorspeld – Israël dat ‘bevend komt naar de Heer’ (Hos. 3:5). We zien dat er adem geblazen wordt in het opgestane lichaam waarover Ezechiël sprak. Paulus’ woorden betreffende het opnieuw enten [Romeinen 11] krijgen steeds meer betekenis. En we overdenken opnieuw de woorden van Jezus, toen Hij uitkeek over de Tempel: ‘Wanneer deze dingen beginnen te geschieden … genaakt uw verlossing’ (Luk. 21:28). De Heer weigert het gordijn van de geschiedenis te sluiten zonder Zijn geliefde Israël.”(p.132)

De heropleving van de Messiaanse gemeenschap

Finto’s boek is een uitstekende introductie tot zowel de theologie van Israël en de geschiedenis van de Messiaanse beweging. Wat mij vooral trof was het levensverhaal van Joseph Rabinowitz (1837-1899) uit Kishinev, Maldovië. Hij was grootgebracht in een Joods-rabbijns gezin en hij vertrok naar Palestina om een kolonie te stichten. Op de Olijfberg had hij een levenveranderende ontmoeting met de Messias. Hij keerde terug naar zijn vaderland in de volle overtuiging dat Jesjoea de Messias is, de enige die Israël kan redden. Hij opende de eerste Messiasbelijdende synagoge uit de hedendaagse geschiedenis. Hij heeft altijd geweigerd zijn Joodse identiteit op te geven en dit bracht hem steeds in conflict met zowel de Kerk als de Joodse gemeenschap. Op zijn grafsteen staat, geheel volgens zijn wens: “Een Israëliet die geloofde in Jehova en Zijn Gezalfde, Jesjoea van Nazaret, de koning der Joden, zoon van David, Rabinowitz.” Hij zag zijn Joodse identiteit bekrachtigd en vervolmaakt in zijn geloof in de Joodse Messias Jesjoea.

Finto wijdt een hoofdstuk aan de beschamende en pijnlijke geschiedenis van antisemitisme en Jodenhaat in de Kerk, dat teruggaat tot de tijd van Constantijn en de vroege kerkvaders. Ook werden gelovige Joden er door de Kerk van overtuigd dat zij hun door God gegeven voorschriften en feesten dienden op te geven en zich de niet-Joodse verheidenste praktijken moesten eigen maken. De heidengelovigen namen heidense praktijken mee de Kerk in en de ‘wilde takken’ die geënt waren op de edele olijfboom drongen de natuurlijke takken (Joodse gelovigen) deze praktijken op en zij moesten bovendien hun Joodse identiteit verloochenen. Het was de wereld op z’n kop! De gelovigen uit de heidenen hadden juist de connectie met hun heidense wortels moeten verbreken.

“Deze [niet-Joodse christelijke] praktijken waren in veel gevallen niet meer dan vroegere heidense gewoonten, overgoten met een christelijk laagje. Het feest van de winternachtevening met zijn bomen en joelblok, waarmee de Noorse goden werden vereerd, werd vertaald in Kerstmis, de viering van de geboorte van Jezus. Pascha werd Pasen. Besnijdenis, wat van de heidenen niet werd verlangd, werd vervangen door de kinderdoop. Bar Mitzwa werd nu belijdenis. De joodse symboliek van geloof in de joodse Messias was verdwenen.” (p.119)

Ga niet langer de weg van de heidenen

De Gemeente werd misleid en liet zich misleiden. Ruth (de heidenen) heeft niet de plaats ingenomen van Boaz (het Joodse volk), zij heeft zich alleen aan hem verbonden. Ze is lid van zijn familie geworden en heeft deel aan de beloftes. Ruth heeft niet Boaz vervangen. Bij christenen dringt meer en meer het besef door dat het noodzakelijk is dat zij kennisnemen van hun Joodse wortels en erfgoed, willen ze het geloof in de Joodse Messias Jesjoea goed begrijpen. En dat ze niet langer de weg van de heidenen moeten gaan (Efeziërs 4:17).

Actualisering naar het heden: na 7 oktober, midden in verwarring

Het boek van Don Finto leest vandaag anders dan bij verschijnen. Niet omdat de inhoud veranderd is, maar omdat de wereld veranderd is. Sinds 7 oktober is de verhouding tot Israël niet langer een abstract theologisch vraagstuk, maar een concrete toetssteen geworden. Antisemitisme heeft zich in Europa opnieuw onbeschaamd gemeld; niet slechts aan de uitersten van het politieke spectrum, maar ook in academische kringen, culturele instellingen en kerkelijke gesprekken. Oude patronen keren terug, zij het in nieuwe woorden.

Na 7 oktober: morele schok en theologische verwarring

Wat opvalt na 7 oktober is hoe snel het morele kader verschuift. Geweld wordt niet alleen verklaard, maar soms ook verontschuldigd. Israël wordt niet langer primair gezien als volk met een geschiedenis, maar als symbool van macht, kolonialisme of vermeend onrecht. In die verschuiving verdwijnt allengs het Joodse volk zelf uit beeld. Finto’s boek legt precies hier een pijnlijke vinger: zodra Israël losgemaakt wordt van zijn verbondsgeschiedenis, blijft slechts politiek over; en politiek kent geen trouw, alleen belangen.

Antisemitisme in een respectabel jasje

Het huidige antisemitisme presenteert zich zelden rauw. Het komt gecultiveerd binnen, als “kritiek op beleid”, als morele verontwaardiging, als roep om neutraliteit. Maar neutraliteit, zo maakt Finto duidelijk, is theologisch gezien geen neutrale positie. Wie zwijgt over de bijzondere plaats van Israël in Gods handelen, laat ruimte ontstaan waarin oude vijandschap zich kan nestelen. De geschiedenis leert dat dit proces nooit onschuldig eindigt.

De Kerk en haar verlegenheid

Binnen veel kerken heerst zichtbare verlegenheid. Men wil afstand houden tot politieke conflicten, vreest vereenzelviging, en grijpt daarom naar abstraherende taal. Israël wordt dan een “metafoor”, een “fase”, of een “tijdelijk instrument”. Precies dat patroon heeft Finto op het oog. Zijn boek confronteert de Kerk met de vraag of zij werkelijk geleerd heeft van haar verleden, of slechts andere woorden gebruikt voor dezelfde afstand.

Actuele kerkelijke discussies

In recente kerkelijke debatten over Israël klinkt opnieuw de roep om herinterpretatie van verkiezing, verbond en landbelofte. Vaak gebeurt dat met beroep op nuance, maar zonder rekenschap van de historische consequenties. Finto’s betoog werkt hier corrigerend. Hij herinnert eraan dat verkiezing geen privilege is om te beheersen, maar een roeping die blijft bestaan, ook wanneer zij ons ongemak bezorgt.

Wat betekent dit concreet?

Dit boek vraagt vandaag om meer dan instemming. Het vraagt om bezinning in prediking, onderwijs en gebed. Om zorgvuldigheid in taal, juist wanneer emoties hoog oplopen. Om het weigeren van gemakzuchtige schema’s waarin Israël slechts probleem of project wordt. En vooral om de moed om Ruths woorden niet alleen te citeren, maar serieus te nemen.

In dat licht is ‘Uw volk is mijn volk’ geen tijdgebonden pamflet, maar een spiegel. De vraag is niet of het boek nog relevant is, maar of de Kerk bereid is zich erin te herkennen.

Slotbeschouwing

Het is een vlot geschreven indringend boek dat je in één adem uitleest. Het is een introductie; mensen die meer ingelezen zijn in deze materie, zullen weinig nieuwe inzichten tegenkomen. Voor christenen met weinig kennis van Gods plan met Israël, de Messiaanse Joden en van de Joodse wortels van hun geloof, is het een eye-opener en een must read.

Dit boek van Don Finto laat zich niet lezen als een neutrale studie, en het wil dat ook nadrukkelijk niet zijn. Het is een appel; rustig van toon, maar scherp in richting. Allengs wordt duidelijk dat de vraag naar Israël geen zijlijn van het christelijk geloof betreft, maar raakt aan de kern van hoe de Kerk zichzelf begrijpt. Wie zijn oorsprong vergeet, verliest zijn oriëntatie. Wie de wortel loslaat, ondermijnt de takken.

Finto dwingt de lezer tot historische eerlijkheid. De Kerk kan haar eigen geschiedenis niet onder ogen zien zonder Israël daarbij te betrekken; niet slechts als slachtoffer van vervolging, maar als blijvend drager van Gods beloften. Tegelijk waarschuwt hij voor een nieuw soort gemakzucht, waarin Israël wordt gereduceerd tot symbool of inzet van politieke emoties. Het verbond laat zich niet instrumentaliseren.

De kracht van dit boek ligt niet in nieuwe dogma’s, maar in heroriëntatie. Het nodigt uit tot nederigheid, tot luisteren, tot hernieuwde doordenking van Schrift en geschiedenis. Niet om terug te keren naar het verleden, maar om met open ogen de toekomst tegemoet te gaan. In die zin is ‘Uw volk is mijn volk’ geen eindpunt, maar een beginpunt; een oproep tot geestelijke volwassenheid.

Wie dit boek leest, kan zich moeilijk onttrekken aan de vraag die blijft hangen: wat betekent verbondenheid met Israël concreet, hier en nu? Niet als slogan, maar als levenshouding. Daarin schuilt de blijvende waarde van Finto’s werk; het laat de lezer niet ongemoeid, maar zet hem stil. En soms is dat precies wat nodig is.

Video

Lees verder

Wie Uw volk is mijn volk serieus leest, ontkomt niet aan bredere lijnen. De verbondenheid met Israël begint bij Abraham: stamvader van het Joodse volk, aan wie God beloften gaf die de geschiedenis tot op vandaag tekenen. Diezelfde spanning tussen volk, macht en verantwoordelijkheid klinkt door in Wat betekent Psalm 2?, een bijbelse waarschuwing aan volkeren en machthebbers die ook nu niets aan scherpte heeft verloren. De actualiteit dringt zich op wanneer Israël niet alleen theologisch, maar ook maatschappelijk ter discussie staat, zoals zichtbaar werd bij Zanger Douwe Bob weigert op te treden voor Joodse kinderen. Tegelijk leeft de Joodse traditie door in iets ogenschijnlijk eenvoudigs als namen, waarin geschiedenis, geloof en hoop samenkomen; zie bijvoorbeeld Joodse namen die beginnen met een Z, Joodse namen die beginnen met een Y, Joodse namen die beginnen met een P en Joodse namen die beginnen met een O. Zo raken theologie, actualiteit en dagelijks leven elkaar, en wordt duidelijk dat spreken over Israël nooit losstaat van concrete mensen, woorden en keuzes.

Geraadpleegde literatuur

• Don Finto: Uw volk is mijn volk – Hoe Israël, het Joodse volk en de christelijke kerk zich in het laatste der dagen zullen verenigen; Bread of life, Vlissingen, 2002.

Reacties en ervaringen

Hieronder kun je reageren op dit artikel. Wij stellen reacties zeer op prijs. We zijn bijvoorbeeld benieuwd wat jij van het boek vindt. Reacties worden niet automatisch (direct) gepubliceerd. Dit gebeurt nadat ze door de redactie gelezen zijn. Dit om ‘spam’ of anderszins ongewenste c.q. ongepaste reacties eruit te filteren. Daar kunnen soms enige uren overheen gaan.