Avasculaire necrose in de voet: oorzaken, symptomen en behandeling

Last Updated on 22 februari 2026 by M.G. Sulman

De voet draagt ons door het leven — letterlijk. Maar wat als het fundament zelf begint af te brokkelen, niet van buitenaf, maar vanbinnenuit? Avasculaire necrose is een aandoening waarbij botweefsel langzaam sterft door een gebrek aan bloedtoevoer. Geen bloeding, geen ontsteking, geen gebroken bot… en toch: pijn, zwakte, en uiteindelijk instorting. Vooral in de voet — met name het sprongbeen (talus), die kwetsbare spil tussen onderbeen en hiel — kan deze ‘stille afbraak’ grote gevolgen hebben. Het is een aandoening die zich in stilte nestelt, sluimerend als een verraderlijke vijand, tot het bot zélf het opgeeft.

Wat is avasculaire necrose precies?

Avasculaire necrose — in medische kringen ook wel osteonecrose genoemd — is een merkwaardige paradox: het bot leeft, maar sterft. Ofschoon het in ons lichaam een van de hardste weefsels is, is bot verrassend afhankelijk van een fijne bloedtoevoer. Zonder die bloedaanvoer raakt het als het ware “verstikt”, met afbraak tot gevolg. Avasculair: zonder bloed. Necrose: afsterving. Eenvoudig, maar onheilspellend.

In de voet komt deze aandoening vooral voor in het sprongbeen (de talus), een bot dat een sleutelrol speelt in onze bewegingsvrijheid. Het draagt het volle gewicht van het lichaam bij elke stap, springt tussen het scheenbeen en het hielbeen door, en wordt slecht doorbloed — een ongelukkige combinatie. Als uitgerekend dát bot z’n bloedvoorziening verliest, ontstaat een cascade van weefselschade: het bot verliest zijn stevigheid, klapt als een soufflé in elkaar en veroorzaakt hevige pijn en functieverlies.

Een voorbeeld: een man van midden veertig, die herstellende is van een longontsteking en daarvoor Prednison kreeg. Enkele weken later merkt hij pijn in zijn enkel, alsof hij verkeerd gestapt is. Maar er is geen verzwikking geweest. Geen blauwe plekken, geen zwelling. Alleen die hinderlijke pijn bij het staan. De röntgenfoto toont… niets. En toch is het kwaad al geschied.

Avasculaire necrose in de voet wordt daarom ook wel een ‘verloren tijdziekte’ genoemd: men herkent haar vaak pas laat, als het bot al aan het instorten is. En wat eenmaal gestorven is, komt niet vanzelf terug.

Oorzaken: waarom sterft een bot zomaar af?

Een ziekte met vele gezichten

Avasculaire necrose is geen eenduidige aandoening. Ze is meer een eindstation — het gevolg van een onderliggend probleem dat de bloedtoevoer naar het bot verstoort. Soms is dat probleem duidelijk, soms blijft het gissen. Wat men wel weet: de lijst met mogelijke oorzaken is lang. Ze variëren van medische behandelingen tot levensstijlkeuzes en genetische factoren.

Corticosteroïden: zegen én vloek

Wie ooit hoge doseringen Prednison of een andere corticosteroïde slikte, loopt risico. Deze geneesmiddelen — nochtans levensreddend bij auto-immuunziekten, astma of ernstige allergieën — hebben een duistere kant: ze kunnen de microcirculatie in het bot aantasten. Men vermoedt dat ze het vetgehalte in het bloed verhogen, wat leidt tot vetembolieën en verstopping van kleine bloedvaatjes. Een soort verstikte toevoer, diep in het bot verborgen.

Voorbeeld: Een jonge vrouw met lupus krijgt een Prednisonkuur. Een paar maanden later klaagt ze over onverklaarbare enkelpijn. De arts vermoedt peesproblemen — maar op de MRI blijkt het sprongbeen al deels ingestort.

Alcoholmisbruik: stille sloper van het skelet

Chronisch overmatig alcoholgebruik werkt op vergelijkbare wijze. Het verstoort het vetmetabolisme, verhoogt het risico op kleine trombosevorming en maakt het botweefsel kwetsbaar voor necrose. Bovendien tast alcohol het levermetabolisme aan, wat indirect ook de botdoorbloeding beïnvloedt.

Trauma: de directe boosdoener

Een enkelverstuiking, een botkneuzing, een fractuur — allemaal potentieel onschuldig ogende letsels, totdat blijkt dat ze de bloedtoevoer naar het bot hebben afgesneden. Vooral het talusbot is hier gevoelig voor: het ligt deels “ingeklemd” en heeft een wankele vasculaire infrastructuur. Een breuk kan de vaten afklemmen, met een langzame afsterving tot gevolg.

Systeemziekten: de interne saboteurs

Bepaalde aandoeningen vergroten het risico, zelfs zonder trauma of medicatie. Denk aan:

• Sikkelcelanemie – afwijkende rode bloedcellen blokkeren de doorbloeding

• Lupus erythematodes – auto-immuunactiviteit tast vaten aan

• Reuma, HIV, de ziekte van Gaucher – allemaal verbonden met verhoogde kans op AVN

Idiopathisch: soms blijft het een raadsel

In een aanzienlijk deel van de gevallen vindt men geen duidelijke oorzaak. Dit heet dan ‘idiopathische avasculaire necrose’. Onbevredigend, zeker — maar helaas niet ongebruikelijk. Alsof het lichaam zelf besluit om een bot in de steek te laten, zonder waarschuwing.

Symptomen: als de voet stilletjes protesteert

Het begint met een fluistering

Avasculaire necrose van de voet begint zelden met een schreeuw. Geen plotse pijnscheut, geen zichtbare kneuzing, geen spectaculaire zwelling. Integendeel — het sluipt. In het begin voel je misschien een vage, doffe pijn rond de enkel of middenvoet, alsof je je voet licht hebt gestoten of een verkeerde schoen draagt. Pas bij belasting wordt het gevoel duidelijker. Je hinkt wat, je vermijdt trappen, je kiest de zachte vloerbedekking boven de keukentegels. Maar verder? Niets te zien. Niets te meten.

Pijn bij staan, rust of slapen

Na verloop van tijd verandert de klacht. De pijn komt sneller, blijft langer hangen. Eerst alleen bij lopen, dan ook in rust. De hiel voelt branderig. De enkel straalt uit. Soms wordt de pijn ’s nachts erger, vooral als je op de aangedane voet ligt. En dan — bij sommigen — een stekende, borende pijn alsof het bot zelf protesteert.

Voorbeeld: Een zestiger, diabetespatiënt, loopt al maanden met ‘lichte voetklachten’. De podotherapeut vermoedt doorgezakte voet of artrose. Pas na een MRI komt de diagnose: avasculaire necrose van het os naviculare, een zeldzamere maar niet minder pijnlijke vorm.

Beweging wordt beperkt

Naarmate de necrose vordert, verliest het bot zijn dragende kracht. Het zakt langzaam in. Daardoor raken ook omliggende structuren — kraakbeen, pezen, ligamenten — overbelast of beschadigd. Je merkt dat je de voet minder soepel kunt bewegen. Een trap op is lastig, een trap af nog lastiger. Schoenen beginnen te knellen. De voet lijkt soms dik, warm, of licht verkleurd — maar dat is geen vaste regel.

Instorting en misvorming

In gevorderde stadia treedt collaps op: het bot verliest zijn vorm, en de gewrichtsoppervlakken vervormen. Dit leidt tot artrose-achtige klachten, mank lopen, en in ernstige gevallen zelfs tot blijvende invaliditeit. Helaas wordt de aandoening vaak pas in dit stadium herkend — wanneer het kwaad allang geschied is.

Samengevat: let op deze signalen

• Pijn in de voet of enkel zonder duidelijke oorzaak

• Pijn die erger wordt bij belasting

• Nachtelijke pijn of stekende sensaties

• Mank lopen of verminderde beweeglijkheid

• Geen afwijking op röntgenfoto, maar wel aanhoudende klachten

Diagnose: hoe ontmasker je een stille botdoder?

De paradox van een ‘normale’ foto

Een van de verraderlijkste aspecten van avasculaire necrose (AVN) is haar vermogen om zich te verschuilen in ogenschijnlijk gezonde beelden. Een patiënt komt binnen met voetklachten — de arts bestelt een röntgenfoto — en… niets te zien. Geen breuk, geen artrose, geen afwijkende structuren. Alles oogt onberispelijk. En toch blijft de pijn. Die paradox is kenmerkend voor AVN: de schade zit diep vanbinnen, en komt pas laat aan het licht op standaard beeldvorming.

Voorbeeld: Een vrouw van 52 met een verleden van systemische lupus presenteert zich met enkelpijn. De huisarts vermoedt hielspoor. De röntgenfoto toont niets bijzonders. Pas bij verwijzing en MRI blijkt: necrose van het sprongbeen, al in een gevorderd stadium.

Röntgenfoto’s: nuttig, maar beperkt

In vroege stadia toont een röntgenfoto meestal geen afwijkingen. Pas wanneer het bot zijn structuur begint te verliezen, verschijnen subtiele tekenen:

• Afvlakking van het bot
• Verlies van botdichtheid
• ‘Crescent sign’: een maanvormig lijntje als teken van beginnende instorting
• Artrotische veranderingen in latere fases

Maar op het moment dat deze tekenen zichtbaar zijn… is de schade vaak al grotendeels onomkeerbaar.

MRI: het venster naar het verborgen verval

De MRI is de ware bondgenoot bij verdenking op avasculaire necrose. Het is als een röntgenfoto met nachtkijker: hij toont wat zich diep in het bot afspeelt, nog vóór de structuur instort.

Wat men ziet:

• Bone marrow changes (veranderingen in het beenmerg)
• Hyperintensiteit in T2-sequenties (vochtophoping)
• Hypointensiteit in T1 (necrotisch gebied)
• Ringvormige laesies rond het afgestorven bot

Een ervaren radioloog herkent de klassieke patronen direct. En op basis van de omvang en lokalisatie kan het stadium bepaald worden.

CT-scan: de architectuur in detail

De CT-scan biedt aanvullende informatie bij gevorderde AVN: hij toont de botstructuur in detail. Dit helpt bijvoorbeeld bij de beoordeling van subtiele inzakkingen of gewrichtsvervorming, en bij chirurgische planning.

Bloedonderzoek? Niet zo behulpzaam

Ofschoon bloedonderzoek nuttig kan zijn om onderliggende oorzaken op te sporen (zoals sikkelcelziekte, lupus of infecties), draagt het weinig bij aan het vaststellen van AVN zelf. Botnecrose laat zich nu eenmaal niet vangen in een buisje bloed.

Klassieke fout: te lang wachten met doorverwijzing

Veel patiënten lopen maandenlang rond met vage klachten en normale foto’s. Soms worden zij ten onrechte doorverwezen naar de podotherapeut of oefentherapie. Alleen wie doorvraagt en tijdig beeldvorming aanvraagt (bij voorkeur MRI), komt tot de kern. Letterlijk.

Behandeling: wat te doen als het bot al stervende is?

Tussen hoop en hardheid

De behandeling van avasculaire necrose (AVN) balanceert op het scherp van de snede: enerzijds wil men verdere schade voorkomen, anderzijds moet men accepteren dat wat dood is, niet zomaar herleeft. Het doel is daarom tweeledig: het vertragen of stoppen van de necrose, én het behouden van zoveel mogelijk functie. De aanpak verschilt per patiënt, per stadium, en per aangedane bot.

Rust en drukontlasting: de eerste verdedigingslinie

In de vroege stadia kan het verminderen van belasting een sleutelrol spelen. Door druk op het getroffen bot te verminderen, krijgen de omliggende structuren de kans zich te stabiliseren en kan verdere instorting vertraagd worden.

Middelen:

• Krukken of loophulpmiddelen
• Gipsimmobilisatie
• Aangepast schoeisel (bijvoorbeeld rocker-bottom-zolen)
• Fysiotherapie gericht op balans en spierversterking

Let wel: rust geneest de necrose niet, maar kan de progressie afremmen.

Medicatie: beperkt, maar niet nutteloos

Hoewel er geen ‘pil tegen botdood’ bestaat, kunnen sommige medicijnen een ondersteunende rol spelen:

• Pijnstilling: paracetamol of NSAID’s (zoals ibuprofen) om symptomen te verlichten

• Bisfosfonaten: deze botversterkende middelen worden soms off-label ingezet, met wisselend succes

• Anticoagulantia: bij vermoeden van microtrombose als oorzaak

• Statines of vitamine D: bij metabole risicofactoren

📌 Let op: langdurig gebruik van corticosteroïden moet in overleg met de arts worden herzien — ze zijn een bekende risicofactor.

Chirurgische opties: als herstel uitblijft

Wanneer conservatieve maatregelen falen, of als het bot reeds is ingestort, komen operatieve behandelingen in beeld. De keuze hangt af van de locatie, het stadium en de algehele gezondheidstoestand van de patiënt.

1. Core decompression

Een techniek waarbij men kleine kanalen in het bot boort om de druk te verlagen en nieuwe bloedvaten te stimuleren. Vooral nuttig in vroege stadia.

2. Bottransplantatie (grafting)

Afgestorven bot wordt verwijderd en vervangen door gezond botweefsel — afkomstig van de patiënt zelf of van een donor. Dit is complexer, maar kan op lange termijn stabiliteit bieden.

3. Arthrodese (botvergroeiing)

Bij vergevorderde necrose met instorting en artrose: het aangedane gewricht wordt vastgezet om pijn te verminderen. Bewegingsvrijheid gaat deels verloren, maar de functionaliteit kan verbeteren.

4. Prothese (gewrichtsvervanging)

In uitzonderlijke gevallen, bijvoorbeeld bij ouderen met ernstige schade aan de enkel, kan een gewrichtsvervanging overwogen worden — hoewel dit technisch uitdagend is in de voet.

Wat als men niets doet?

Zonder behandeling kan avasculaire necrose leiden tot:

• Volledige instorting van het bot
• Chronische pijn
• Invaliditeit
• Secundaire artrose
• Verminderde mobiliteit en afname van levenskwaliteit

De lange adem

Revalidatie is zelden een sprint. Vaak gaat het om maanden van aanpassen, oefenen, afwachten. Het is geen rechte lijn omhoog, maar eerder een kronkelig pad met ups en downs. Maar met een tijdige diagnose, een op maat gemaakte behandeling en geduld — veel geduld — kan men vaak méér behouden dan aanvankelijk gedacht.

Leven met avasculaire necrose: omgaan met een onzichtbare beperking

De voet lijkt normaal — maar dat ís hij niet

Voor de buitenwereld lijkt er soms niets aan de hand. Geen gips, geen verband, geen rolstoel. Alleen een mank loopje. Of een onvaste tred op een trap. Maar wie leeft met avasculaire necrose van de voet, weet: achter die schijn van normaal gaat een dagelijkse strijd schuil. De strijd tegen pijn, vermoeidheid, onzekerheid — en tegen het onbegrip dat zulke ‘onzichtbare’ aandoeningen vaak oproepen.

Dagelijkse beperkingen

Wat ooit vanzelfsprekend was — een wandeling door het park, een boodschap te voet, een trap oplopen — wordt een opgave. Je denkt na over elke stap. Zit de schoen goed? Is het pad vlak? Hoe ver moet ik nog? Zelfs kleine asymmetrieën in de ondergrond kunnen pijn veroorzaken. De voet moet ontzien worden, maar de wereld vraagt doorgang.

Voorbeeld: Een dertiger met AVN van het sprongbeen vertelt: “Ik zie eruit alsof ik niets mankeer, maar ik plan mijn dag rondom mijn voet. Eerst douchen, dan even liggen. Maximaal 200 meter lopen per keer. Elke uitspatting betekent drie uur pijn erna.”

Hulpmiddelen en aanpassingen

Gelukkig zijn er opties. Niet curatief, wel ondersteunend.

• Steunzolen of op maat gemaakte orthopedische schoenen verlichten drukpunten

• Rollator of wandelstok, zeker bij lange afstanden

• Trapliften of aangepaste woninginrichting bij gevorderde gevallen

• Fysiotherapie, met aandacht voor spierversterking en looppatroon

• Pijneducatie en pacing: leren luisteren naar je lichaam en doseren

Een podotherapeut of revalidatiearts kan helpen met praktische tips, en een ergotherapeut kan meedenken over aanpassingen thuis of op het werk.

Psychologische impact

AVN is geen terminale aandoening — maar dat maakt haar niet minder ingrijpend. Vooral de grilligheid en de traagheid van het herstel kunnen mensen mentaal ondermijnen. De hoop op verbetering wordt soms telkens uitgesteld. Sommigen raken sociaal geïsoleerd. Anderen verliezen het vertrouwen in hun lichaam. Frustratie, somberheid of angst voor afhankelijkheid liggen op de loer.

🧠 Tip: Praat erover. Met een arts, met een psycholoog, met lotgenoten. Wat onzichtbaar is, hoeft niet onbesproken te blijven.

Werk en activiteiten: realisme én creativiteit

Terugkeer naar werk is mogelijk — maar wellicht in aangepaste vorm. Staand werk, fysieke arbeid of lange verplaatsingen kunnen te belastend zijn. Denk aan:

• Flexibel werken (thuis of parttime)

• Beroepsmatige heroriëntatie

• Loopbaanbegeleiding bij langdurige uitval

Ook hobby’s moeten soms herschikt worden: van hardlopen naar zwemmen, van wandelen naar tuinieren op een krukje. Creativiteit blijkt vaak een onverwachte bondgenoot.

Tot slot: leven met verlies — en veerkracht

Avasculaire necrose in de voet vraagt om aanpassing, aanvaarding, en soms ook afscheid. Afscheid van een tempo dat niet meer haalbaar is, van schoenen die niet meer passen, van een zekere onbevangenheid in het bewegen. En toch — men leert. Langzaam. Met horten en stoten. Maar men leert.

En juist daarin schuilt een diepe kracht: niet in het terugkrijgen van wat was, maar in het herontdekken van wat nog kan.

✅ Checklist: denk je aan avasculaire necrose in je voet?

Niet elke voetpijn is ernstig. Maar sommige signalen verdienen méér aandacht dan een paracetamolletje of een nieuwe inlegzool. Deze checklist helpt om de eerste alarmsignalen van avasculaire necrose (AVN) te herkennen.

🩺 Heb je risicofactoren?

☐ Gebruik je (of gebruikte je recent) corticosteroïden zoals Prednison?
☐ Drink je regelmatig grote hoeveelheden alcohol?
☐ Heb je een chronische ziekte, zoals lupus, reuma, HIV of sikkelcelanemie?
☐ Had je recent een enkeltrauma of botkneuzing in de voet?
☐ Kreeg je eerder de diagnose AVN in een ander lichaamsdeel (bijv. heup)?

❗ Herken je deze klachten?

☐ Pijn in de enkel of middenvoet, zonder duidelijke oorzaak
☐ Pijn die verergert bij staan of lopen, en afneemt in rust
☐ Pijn die ’s nachts opspeelt of in rust aanhoudt
☐ Je merkt dat je mank loopt, of je vermijdt druk op één voet
☐ Je hebt al maanden klachten, maar de röntgenfoto toont niets
☐ De pijn lijkt dieper te zitten, alsof het uit het bot zelf komt

🧠 Hoe lang bestaat het probleem al?

☐ Minder dan 2 weken
☐ 2 tot 6 weken
☐ Meer dan 6 weken — → overweeg verwijzing voor MRI

🧭 Wat kun je nu doen?

☐ Bespreek je risicofactoren expliciet met je huisarts
☐ Vraag eventueel gericht om MRI-onderzoek als de röntgenfoto niets toont
☐ Begin alvast met drukontlasting (rust, tijdelijk minder belasten)
☐ Houd een pijndagboek bij: wanneer, waar, hoe intens
☐ Vermijd overbelasting — laat sport, lange wandelingen of hakken even links liggen
☐ Overweeg een bezoek aan een podotherapeut of revalidatiearts

📌 Let op: vroeg ingrijpen bij AVN kan verdere schade aan het bot voorkomen. Hoe eerder je erbij bent, hoe groter de kans dat instorting wordt vermeden.

❓ FAQ: Veelgestelde vragen over avasculaire necrose van de voet

Hoe weet ik zeker dat ik avasculaire necrose heb?

Een MRI-scan is dé methode om avasculaire necrose vast te stellen. Een gewone röntgenfoto toont vaak pas in een laat stadium afwijkingen. Heb je onverklaarbare voetpijn en risicofactoren zoals corticosteroïdengebruik of een eerdere enkelblessure? Laat een MRI overwegen. Alleen daarmee kun je het inwendige verval in een vroeg stadium opsporen.

Kan avasculaire necrose vanzelf genezen?

In sommige gevallen — vooral bij kleine, vroeg ontdekte necrosehaarden — kan het lichaam deels compenseren of stabiliseren. Maar écht genezen zonder medische begeleiding is zeldzaam. Meestal is er een combinatie van rust, belastingaanpassing en behandeling nodig. Het idee dat “het vanzelf wel overgaat” is bij AVN ronduit gevaarlijk.

Is het erfelijk?

Niet direct. Avasculaire necrose zelf is geen erfelijke aandoening, maar sommige onderliggende ziekten die het risico verhogen wél. Denk aan sikkelcelanemie of bepaalde metabole stoornissen. Als AVN vaker in je familie voorkomt, bespreek dat met je arts.

Kan ik nog sporten met deze diagnose?

Dat hangt af van de ernst en het stadium. In vroege stadia kun je soms blijven sporten, mits aangepast. Zwemmen of fietsen is bijvoorbeeld minder belastend dan hardlopen of tennissen. In latere stadia is sporten soms onmogelijk zonder pijn of risico op verdere schade. Een sportarts of fysiotherapeut kan advies op maat geven.

Wordt het altijd erger?

Niet per se. Sommige vormen stabiliseren — vooral als ze vroeg ontdekt en behandeld worden. Maar zonder ingrijpen gaat de aandoening bij velen wél achteruit. Hoe sneller je de juiste diagnose krijgt en je voet ontziet, hoe groter de kans op behoud van functie.

Is een operatie altijd nodig?

Nee. Chirurgie wordt overwogen als conservatieve behandeling (rust, aanpassing, medicatie) onvoldoende helpt of als het bot is ingestort. Bij milde gevallen volstaat vaak een niet-operatieve aanpak. Bij gevorderde AVN kunnen ingrepen als core decompression of zelfs arthrodese (botvergroeiing) noodzakelijk zijn.

Hoe lang duurt herstel?

Dat verschilt enorm per patiënt. Soms enkele maanden, soms jaren. En niet zelden blijft er een zekere mate van restklachten. Reken op een langdurig traject van belastingregulatie, oefentherapie en (soms) psychologische aanpassing. Bij chirurgische behandeling kan de revalidatie nóg langer duren.

Is AVN hetzelfde als artrose?

Nee, maar het kan wél leiden tot artrose. AVN is botsterfte; artrose is kraakbeenverlies. Maar als het bot instort en het gewricht vervormt, volgt vaak ook schade aan het kraakbeen. Men spreekt dan van secundaire artrose, als complicatie van de botnecrose.

Wat is het verschil tussen AVN in de heup en de voet?

In de heup komt AVN vaker voor, en is het klinisch beter bekend. In de voet — vooral het sprongbeen — is de bloedvoorziening nóg kwetsbaarder, maar de symptomen worden vaak later herkend. Behandeling is technisch uitdagender vanwege de complexe structuur en de beperkte ruimte.

Kan ik volledig genezen?

Volledig herstel zonder enige beperking is zeldzaam, maar functioneel herstel (pijnvermindering, behoud van mobiliteit) is bij veel patiënten wél mogelijk. Alles hangt af van:

• het moment van diagnose
• de locatie en ernst van de necrose
• de gekozen behandeling
• en: jouw eigen inzet en aanpassing

Lees verder

Wie zich verder wil verdiepen in deze aandoening, ziet hoe hetzelfde proces zich op verschillende, soms ontluisterende plekken kan afspelen. In “Avasculaire necrose van de kaak of jukbeenderen – als bot in je gezicht afsterft” lees je wat er gebeurt wanneer het bot van het aangezicht zijn doorbloeding verliest, vaak met pijn, zwelling of blootliggend kaakbot als gevolg. Daartegenover toont “Avasculaire necrose van de heup: symptomen, oorzaak en behandeling” hoe sluipend het proces kan verlopen in een dragend gewricht, met toenemende liespijn en bewegingsbeperking. Het overzichtsartikel “Avasculaire necrose: wanneer bloed verdwijnt en bot bezwijkt” (⭐special) legt het onderliggende mechanisme uit en verbindt deze lokale uitingen met één centrale oorzaak: verstoring van de bloedtoevoer waardoor botweefsel allengs afsterft.

💬 Reacties en ervaringen

Hieronder kun je reageren op dit artikel. Je mag bijvoorbeeld je ervaring delen met avasculaire necrose, vertellen hoe lang het duurde voor je de juiste diagnose kreeg, of tips geven over wat jou hielp bij het lopen of werken met deze aandoening. Wij stellen reacties zeer op prijs.

🛑 Let op: Reacties worden niet automatisch (direct) gepubliceerd. Ze worden eerst gelezen door de redactie, om spam of ongepaste inhoud te filteren. Het kan dus even duren voor je reactie zichtbaar is.