Navelinfectie: symptomen, oorzaken, behandeling en risico’s uitgelegd

Last Updated on 16 februari 2026 by M.G. Sulman

Een navelinfectie is een ontsteking van de huid in en rond je navel, meestal veroorzaakt door bacteriën of schimmels die binnendringen via een klein wondje of huidbeschadiging, de zogeheten porte d’entrée. Je merkt het aan roodheid, pijn, zwelling, een vieze geur of pus; soms krijg je zelfs koorts. Omdat de navel een warme, vochtige huidplooi is, kunnen ziektekiemen zich daar makkelijk ophopen. Wanneer is het onschuldig, en wanneer moet je naar de huisarts?

Wat is een navelinfectie?

Een navelinfectie is een ontsteking van de huid in en rond je navel, meestal veroorzaakt door bacteriën of schimmels die via een kleine huidbeschadiging binnendringen. Zo’n beschadiging, hoe minuscuul ook, vormt een zogeheten porte d’entrée, letterlijk een toegangspoort voor ziektekiemen. Wat begint als wat roodheid of jeuk kan allengs uitgroeien tot pijn, zwelling en pusvorming. De navel is geen decoratief kuiltje, maar een litteken; en littekenweefsel is kwetsbaarder dan je denkt.

Wat gebeurt er bij een infectie?

Zodra bacteriën of schimmels binnendringen, reageert je immuunsysteem. Dat is je afweersysteem; een complex netwerk van witte bloedcellen en ontstekingsstoffen dat indringers probeert uit te schakelen.

De klassieke ontstekingsverschijnselen zijn al eeuwen bekend:

• roodheid
• zwelling
• warmte
• pijn
• functieverlies

Roodheid ontstaat doordat bloedvaten zich verwijden. Zwelling komt door vocht dat uit die vaten lekt. Pijn ontstaat doordat zenuwuiteinden geprikkeld raken. En pus, indien aanwezig, is een mengsel van dode bacteriën, afgestorven witte bloedcellen en weefselresten. Dat klinkt weinig charmant, maar het is in feite het bewijs dat je afweer aan het werk is.

Waarom juist de navel?

De navel is een huidplooi. Warm. Soms diep gelegen. En niet altijd even goed geventileerd. In zo’n microklimaat kunnen bacteriën en gisten, zoals Candida, zich gemakkelijk vermenigvuldigen. Candida is een gist die normaal op je huid voorkomt, maar bij overgroei klachten kan geven.

Krabben, overmatig schoonmaken met agressieve zeep of een navelpiercing kan de huidbarrière beschadigen. De huidbarrière is de beschermlaag van vetten en huidcellen die voorkomt dat micro-organismen binnendringen. Zodra die barrière verstoord raakt, ligt de weg open. Dan is de navel niet alleen een kuiltje, maar een medische Porte d’entrée.

Symptomen van een navelinfectie

Een navelinfectie kondigt zich zelden aan met tromgeroffel; het begint vaak klein en irritant. Eerst wat jeuk, een vaag branderig gevoel, een navel die ineens “gevoelig” wordt. Daarna kan het snel gaan. De huid raakt ontstoken, er ontstaat zwelling, en soms komt er vocht of pus vrij. Pus is een geelgroen, dik afscheidingsvocht dat bestaat uit dode witte bloedcellen, bacteriën en weefselresten; het is dus letterlijk het slagveld van je afweer. Let erop dat klachten niet altijd even dramatisch zijn, maar toch medisch relevant.

Vroege signalen die je makkelijk wegwuift

De eerste tekenen passen vaak bij iets onschuldigs, zoals een geïrriteerde huidplooi. Juist daarom glipt een beginnende infectie er soms doorheen.

• Roodheid rond de navel, soms in een kleine ring
• Jeuk of prikkeling, vooral na zweten of sporten
• Lichte pijn bij aanraken of bij bukken
• Een muffe of “zure” geur uit de navel
• Een wat nattige navel, alsof hij niet goed droog wordt

Voorbeeld: je droogt je buik na het douchen snel af, maar de navel zelf blijft vochtig. Een uur later ruik je iets onaangenaams en voel je lichte irritatie. Dat is typisch zo’n beginfase.

Tekenen van een echte ontsteking

Als de infectie doorzet, zie je niet alleen irritatie maar een duidelijk ontstekingsbeeld. De huidbarrière, de beschermlaag van huidcellen en vetten, is dan vaak al beschadigd en de plek is een echte porte d’entrée geweest.

• Duidelijke zwelling van de navelrand
• Warmte van de huid, alsof het gebied “gloeit”
• Toenemende pijn, soms stekend
• Gele of groenige afscheiding
• Korstvorming of nattende plekjes

Afscheiding, pus en bloed: wat betekent het?

Afscheiding is niet automatisch pus. Soms is het helder vocht, een soort wondvocht. Pus is dik, troebel en geel tot groen. Bloed kan optreden als je veel krabt of als de huid kapot is, maar het kan ook wijzen op een diepere ontsteking.

• Helder vocht: vaak irritatie of oppervlakkige ontsteking
• Troebele, stinkende pus: waarschijnlijk bacteriële infectie
• Witte, brokkelige aanslag: past vaker bij een schimmelinfectie (Candida)
• Bloedsporen: meestal beschadigde huid, maar neem het serieus als het blijft terugkomen

Wanneer wordt het serieus?

Soms blijft een navelinfectie lokaal. Soms breidt zij uit naar de omgeving, bijvoorbeeld naar het onderhuidse bindweefsel. Dat heet cellulitis; een bacteriële huidinfectie die groter wordt en pijnlijk kan zijn.

Let vooral op:

• Koorts of rillerigheid
• Snel uitbreidende roodheid rondom de navel
• Een harde, pijnlijke zwelling (mogelijk een abces, een met pus gevulde holte)
• Toenemende pijn ondanks schoonhouden
• Je voelt je ziek, slap of “grieperig” zonder duidelijke reden

Wanneer moet je naar de huisarts?

Als je navel pijnlijk is en er komt pus uit, is dat al reden om te bellen. Zeker als je koorts hebt of als de roodheid zich uitbreidt. En heb je diabetes mellitus, dus chronisch verhoogde bloedsuiker, wees dan extra alert; wondjes genezen trager en infecties kunnen sneller escaleren.

Oorzaken van een navelinfectie

Een navelinfectie ontstaat zelden uit het niets. Meestal is er een combinatie van factoren: een vochtige huidplooi, een kleine beschadiging, en micro-organismen die hun kans grijpen. De navel is op zichzelf geen open wond, maar zodra de huidbarrière verstoord raakt, ontstaat een Porte d’entrée. Dan kan een ogenschijnlijk onschuldig kuiltje het beginpunt worden van een ontsteking.

Bacteriële infectie

De meest voorkomende oorzaak is een bacteriële infectie. Bacteriën zoals Staphylococcus aureus leven normaal op de huid zonder problemen te veroorzaken. Pas wanneer ze via een wondje binnendringen, ontstaat er een ontstekingsreactie.

Zo’n wondje kan microscopisch klein zijn. Denk aan:

• Krabben bij jeuk
• Te hard schoonmaken met een wattenstaafje
• Wrijving door strakke kleding
• Een recent geplaatste navelpiercing

Een bacteriële infectie geeft vaak roodheid, pijn en pus met een sterke geur.

Schimmelinfectie door Candida

Niet alle infecties zijn bacterieel. Soms is een gist de boosdoener. Candida is een schimmel die normaal op je huid aanwezig is, maar bij warmte en vocht kan overgroeien. Dit heet een schimmelinfectie of candidiasis.

Kenmerkend is:

• Roodheid met scherpe begrenzing
• Jeuk die soms erger is dan de pijn
• Witte of brokkelige aanslag
• Een glanzende, natte huid

Vooral bij mensen met diabetes mellitus of overgewicht komt dit vaker voor. Bij diabetes is de bloedsuiker verhoogd; suiker in zweet en huidvocht bevordert de groei van gisten.

Slechte of juist overmatige hygiëne

Te weinig schoonmaken kan leiden tot ophoping van talg, zweet en huidschilfers. Dat vormt een voedingsbodem voor bacteriën.

Maar het omgekeerde is evenzeer waar. Wie de navel dagelijks agressief reinigt met zeep, alcohol of wattenstaafjes, beschadigt de huidbarrière. Die barrière bestaat uit vetten en huidcellen die je beschermen tegen indringers. Zodra die laag verstoord raakt, ontstaat er een ingang voor micro-organismen.

Hygiëne vraagt dus om nuance, geen fanatisme.

Navelpiercing

Een piercing creëert letterlijk een kunstmatige opening in de huid. In de eerste weken na plaatsing is dat een wond. Als deze niet goed wordt verzorgd, kan er een infectie ontstaan.

Let op signalen als:

• Roodheid rond het sieraad
• Pijn bij bewegen
• Pusvorming
• Zwelling die niet afneemt

Piercings vormen een duidelijke medische Porte d’entrée, zeker in de genezingsfase.

Onderliggende aandoeningen

Sommige mensen zijn vatbaarder voor infecties. Denk aan:

• Diabetes mellitus
• Verminderde weerstand, bijvoorbeeld door ziekte of medicatie
• Obesitas, waarbij huidplooien langer vochtig blijven

Een verminderde weerstand betekent dat je immuunsysteem minder effectief reageert op binnendringende micro-organismen. Infecties kunnen dan sneller ontstaan en trager genezen.

Zeldzamere oorzaken

Heel soms ligt er een dieper probleem onder de klachten, zoals een navelfistel. Een fistel is een abnormale verbinding tussen de navel en een dieper gelegen structuur in het lichaam. Dat is zeldzaam, maar bij steeds terugkerende infecties moet je eraan denken.

In de meeste gevallen is een navelinfectie oppervlakkig en goed behandelbaar. Toch is het verstandig alert te blijven; wat klein begint, kan escaleren als je het negeert.

Risicogroepen en risicofactoren

Niet iedereen ontwikkelt zomaar een navelinfectie. Vaak spelen bepaalde omstandigheden of lichamelijke factoren mee. Je kunt het zien als een optelsom: hoe meer risicofactoren samenkomen, hoe groter de kans dat bacteriën of schimmels zich gaan vermenigvuldigen en klachten veroorzaken.

Mensen met diabetes mellitus

Diabetes mellitus is een aandoening waarbij je bloedsuiker langdurig verhoogd is. Een hoge bloedsuikerspiegel beïnvloedt het immuunsysteem en vertraagt de wondgenezing. Bovendien bevat zweet bij verhoogde glucosewaarden relatief meer suiker, wat de groei van micro-organismen kan bevorderen.

Heb je diabetes, dan is een klein wondje sneller ontstoken en geneest het trager.

Overgewicht en diepe huidplooien

Bij overgewicht blijven huidplooien langer warm en vochtig. Dat geldt ook voor een diepe navel. In zo’n omgeving kunnen bacteriën en gisten zich gemakkelijker vermenigvuldigen.

Voorbeeld: na sporten blijft er zweet in de navel staan. Wordt dat niet goed drooggemaakt, dan ontstaat een gunstig klimaat voor infectie.

Verminderde weerstand

Een verminderde weerstand betekent dat je immuunsysteem minder krachtig reageert op indringers. Dat kan komen door:

• Chronische ziekte
• Gebruik van corticosteroïden of andere afweeronderdrukkende medicatie
• Chemotherapie
• Ernstige stress of uitputting

In zo’n situatie kan een oppervlakkige irritatie sneller uitgroeien tot een echte ontsteking.

Navelpiercing

Een navelpiercing is in feite een wond die tijd nodig heeft om te genezen. Tijdens dat genezingsproces is de huid kwetsbaar. Onvoldoende hygiëne, wrijving door kleding of zwemmen in vervuild water kan het risico vergroten.

Overmatige of onjuiste hygiëne

Het klinkt paradoxaal, maar te veel schoonmaken kan schadelijk zijn. Agressieve zeep, alcohol of hard wrijven beschadigt de huidbarrière, de natuurlijke beschermlaag van vetten en huidcellen. Zodra die laag verstoord is, krijgen micro-organismen meer kans.

Veel zweten

Mensen die intensief sporten of snel zweten, hebben vaker langdurige vochtigheid in huidplooien. Zweet op zich is niet vies, maar in combinatie met warmte en wrijving kan het de huid irriteren en kwetsbaar maken.

Recidiverende infecties

Heb je vaker navelontstekingen gehad, dan is de kans groter dat ze terugkomen. Littekenvorming of blijvende huidbeschadiging kan de plek gevoeliger maken.

Samengevat

De kans op een navelinfectie neemt toe wanneer:

• De huid beschadigd is
• Het gebied langdurig vochtig blijft
• Je immuunsysteem minder effectief werkt
• Er een onderliggende aandoening aanwezig is

In de meeste gevallen is een navelinfectie goed behandelbaar. Maar behoor je tot een risicogroep, dan is het verstandig sneller medisch advies in te winnen bij aanhoudende klachten.

Onderzoek en diagnose

Een navelinfectie wordt meestal vastgesteld op basis van wat je ziet en voelt. De diagnose is in veel gevallen klinisch; dat betekent dat de arts vooral kijkt naar het uiterlijk van de huid en naar je klachten, zonder direct ingewikkeld onderzoek. Roodheid, zwelling, pijn en pus vertellen vaak al voldoende.

Anamnese: wat vraagt de arts?

De anamnese is het vraaggesprek waarin je arts nagaat hoe de klachten zijn begonnen en hoe ze zich ontwikkelen. Je kunt vragen verwachten als:

• Sinds wanneer heb je klachten?
• Is er sprake van pijn, jeuk of afscheiding?
• Heb je koorts gehad?
• Heb je een navelpiercing?
• Heb je diabetes mellitus of een andere chronische aandoening?

Deze vragen helpen om onderscheid te maken tussen een oppervlakkige irritatie en een echte infectie.

Lichamelijk onderzoek

Daarna volgt inspectie van de navel en de omliggende huid. De arts let op:

• De kleur en begrenzing van de roodheid
• Zwelling of verharding
• Aard van de afscheiding
• Geur
• Uitbreiding naar de buikwand

Soms wordt voorzichtig druk uitgeoefend om te zien of er pus vrijkomt. Dat klinkt onaangenaam, maar het geeft belangrijke informatie.

Wanneer is aanvullend onderzoek nodig?

In de meeste gevallen is aanvullend onderzoek niet nodig. Toch zijn er situaties waarin extra diagnostiek verstandig is.

Bacteriële kweek

Bij hardnekkige of terugkerende infecties kan een kweek worden afgenomen. Een kweek is een laboratoriumtest waarbij wat pus of vocht op een voedingsbodem wordt gezet om te zien welke bacterie groeit. Zo kan gerichte antibiotica worden gekozen.

Bloedonderzoek

Bij koorts of verdenking op een ernstiger infectie kan bloedonderzoek volgen. Hierbij kijkt men onder meer naar ontstekingswaarden zoals CRP, C-reactief proteïne, een eiwit dat stijgt bij ontsteking.

Beeldvorming

Zelden is een echo nodig. Dat gebeurt vooral als er een vermoeden is van een abces, een met pus gevulde holte onder de huid, of van een navelfistel, een abnormale verbinding met dieper gelegen structuren.

Differentiële diagnose

Niet elke rode navel is een infectie. De arts moet ook denken aan andere oorzaken, zoals:

• Contacteczeem, een allergische huidreactie
• Psoriasis, een chronische ontstekingsziekte van de huid
• Een schimmelinfectie zonder bacteriële betrokkenheid
• Een granuloom bij een piercing, een goedaardige woekering van ontstekingsweefsel

Dat onderscheid is belangrijk, want de behandeling verschilt wezenlijk.

Wanneer moet je niet afwachten?

Als je hoge koorts hebt, de roodheid zich snel uitbreidt of je je algemeen ziek voelt, dan is er mogelijk sprake van uitbreiding naar het onderhuidse bindweefsel, cellulitis genoemd. In dat geval is snelle medische beoordeling noodzakelijk.

In de meeste situaties blijft een navelinfectie oppervlakkig en goed behandelbaar. Toch loont het om alert te zijn; wat klein begint, kan zonder behandeling groter worden.

Medische behandeling van een navelinfectie

De behandeling hangt af van de oorzaak en de ernst van de infectie. In veel gevallen blijft de ontsteking oppervlakkig en is lokale therapie voldoende. Soms is echter een gerichte medicamenteuze aanpak nodig. Het doel is steeds hetzelfde: de infectie bestrijden, complicaties voorkomen en de huidbarrière herstellen.

Lokale behandeling bij milde infecties

Bij een oppervlakkige bacteriële infectie schrijft de huisarts vaak een antibioticazalf voor, bijvoorbeeld met fusidinezuur of mupirocine. Antibiotica zijn middelen die bacteriën doden of hun groei remmen. Ze werken niet tegen schimmels.

De zalf wordt meestal enkele dagen tot een week aangebracht. Belangrijk is dat je de kuur volledig afmaakt, ook als de klachten eerder verminderen. Te vroeg stoppen kan ervoor zorgen dat bacteriën overleven.

Behandeling bij een schimmelinfectie

Is er sprake van een schimmelinfectie, bijvoorbeeld door Candida, dan krijg je een antischimmelcrème. Veelgebruikte middelen zijn miconazol of clotrimazol. Deze middelen verstoren de celwand van de schimmel, waardoor deze afsterft.

Een schimmelinfectie geeft vaak meer jeuk dan pijn en gaat soms gepaard met een glanzende, rood begrensde huid. De behandeling duurt meestal één tot twee weken.

Orale antibiotica

Bij ernstigere infecties, bijvoorbeeld als de ontsteking zich uitbreidt of als je koorts hebt, kan een orale antibioticakuur nodig zijn. Dat betekent dat je tabletten of capsules inneemt die via het bloed de infectie bestrijden.

Dit is vooral aangewezen bij:

• Uitgebreide roodheid
• Tekenen van cellulitis, een infectie van het onderhuidse bindweefsel
• Verminderde weerstand
• Diabetes mellitus

Orale antibiotica worden alleen voorgeschreven wanneer het klinisch noodzakelijk is, om resistentie te voorkomen. Antibioticaresistentie betekent dat bacteriën ongevoelig worden voor behandeling.

Behandeling van een abces

Soms vormt zich een abces, een met pus gevulde holte onder de huid. In dat geval is alleen zalf meestal niet voldoende. Het abces moet dan chirurgisch worden geopend en geleegd. Dit gebeurt onder lokale verdoving.

Na drainage kan aanvullende antibioticatherapie nodig zijn, afhankelijk van de situatie.

Behandeling bij een navelpiercing

Bij een geïnfecteerde piercing wordt soms geadviseerd het sieraad tijdelijk te verwijderen, maar dit gebeurt alleen in overleg met een arts. Het te snel verwijderen van een piercing kan het infectiemateriaal juist insluiten. Een zorgvuldige beoordeling is dus essentieel.

Wanneer is opname nodig?

Zelden, maar bij ernstige infecties met hoge koorts of tekenen van systemische infectie, kan ziekenhuisopname nodig zijn. Systemisch betekent dat de infectie het hele lichaam beïnvloedt. Denk aan sepsis, een ernstige ontstekingsreactie van het lichaam op een infectie.

Dit is uitzonderlijk bij een gewone navelinfectie, maar het onderstreept dat aanhoudende of verergerende klachten serieus genomen moeten worden.

Wat kun je verwachten?

Met de juiste behandeling verbeteren de klachten meestal binnen enkele dagen. De roodheid neemt af, de pijn vermindert en de afscheiding stopt. Blijven klachten langer dan een week bestaan of keren ze snel terug, dan is herbeoordeling verstandig.

Zelfzorg bij een navelinfectie

Bij een milde navelinfectie kun je vaak zelf al veel doen. Het doel van zelfzorg is eenvoudig: de plek schoonhouden, uitdrogen en verdere irritatie voorkomen. Overdrijven werkt averechts. De huid heeft rust nodig, geen strijdplan.

Zacht reinigen, niet schrobben

Spoel de navel één keer per dag voorzichtig met lauw water. Gebruik eventueel een milde, ongeparfumeerde zeep, maar liever niet dagelijks. Zeep lost vetten op; die vetten maken deel uit van je huidbarrière, de natuurlijke beschermlaag tegen bacteriën en schimmels.

Gebruik geen alcohol of jodium tenzij de arts dit adviseert. Deze middelen doden wel micro-organismen, maar irriteren ook de huid.

Voorbeeld: een wattenstaafje diep in de navel steken om “alles eruit te halen” lijkt grondig, maar kan juist kleine wondjes veroorzaken.

Goed drogen is cruciaal

Vocht is een belangrijke factor bij het ontstaan én in stand houden van een infectie. Dep de navel na het douchen zorgvuldig droog met een schone handdoek. Heb je een diepe navel, dan kun je voorzichtig een stukje gaas gebruiken om het laatste restje vocht te absorberen.

Laat de huid daarna aan de lucht drogen. Strakke kleding direct op een vochtige huid kan wrijving en irritatie geven.

Laat de huid met rust

Krabben bij jeuk is verleidelijk, maar beschadigt de huid. Dat vergroot de ontsteking. Ook pulken aan korstjes vertraagt de genezing.

Draag bij voorkeur:

• Luchtige kleding
• Katoenen of linnen stoffen
• Geen strakke riemen of taillebanden die schuren

Gebruik van zalf

Als je van de huisarts een antibioticazalf of antischimmelcrème hebt gekregen, breng deze dun aan volgens voorschrift. Meer smeren werkt niet sneller; een dun laagje is voldoende.

Blijf de kuur gebruiken zolang geadviseerd, ook als de klachten al verbeteren.

Wat je beter niet doet

• Geen poeder in de navel strooien zonder medische reden
• Geen huismiddeltjes zoals tandpasta of azijn gebruiken
• Geen agressieve schoonmaakmiddelen toepassen
• Geen pleister langdurig afsluitend op de navel plakken

Afsluiten zonder ventilatie kan de plek juist vochtiger maken.

Wanneer stopt zelfzorg en begint medische zorg?

Zelfzorg is geschikt bij milde roodheid zonder koorts of hevige pijn. Neem contact op met je huisarts als:

• De pijn toeneemt
• Er pus blijft uitkomen
• De roodheid zich uitbreidt
• Je koorts krijgt
• Je diabetes mellitus hebt en de plek niet verbetert

In de meeste gevallen herstelt een milde navelinfectie binnen enkele dagen tot een week. Blijft de plek terugkomen, dan is het verstandig verder onderzoek te laten doen.

Zelfzorg bij een navelinfectie: reinig mild, droog zorgvuldig, voorkom irritatie en gebruik voorgeschreven zalf correct. Neem bij toenemende pijn, pus of koorts contact op met de huisarts.

Prognose

De vooruitzichten bij een navelinfectie zijn in de meeste gevallen gunstig. Een oppervlakkige infectie geneest doorgaans binnen enkele dagen tot een week, mits je de juiste behandeling toepast en de huid rust geeft. De roodheid neemt af, de pijn vermindert en de afscheiding stopt. Dat herstel verloopt vaak geleidelijk; eerst minder zwelling, daarna minder gevoeligheid.

Hoe snel herstel je?

Bij milde infecties zie je meestal binnen 48 tot 72 uur verbetering na start van een geschikte zalf. Een bacteriële infectie reageert vaak vlot op antibiotische crème; een schimmelinfectie vraagt soms iets meer geduld. Blijf de kuur gebruiken zolang voorgeschreven, ook als de plek er alweer rustig uitziet.

Wanneer duurt het langer?

Herstel kan trager verlopen bij:

• Diabetes mellitus
• Verminderde weerstand
• Diepe of slecht ventilerende navels
• Een abces, een met pus gevulde holte onder de huid

In die situaties kan aanvullende behandeling nodig zijn en duurt het herstel soms één tot twee weken.

Kans op terugkeer

Een navelinfectie kan terugkomen als de onderliggende factor blijft bestaan, bijvoorbeeld aanhoudende vochtigheid, een geïrriteerde piercing of een chronische huidbeschadiging. Terugkerende infecties vragen om herbeoordeling; soms speelt er meer dan alleen een oppervlakkige ontsteking.

Wanneer moet je alert blijven?

Blijft de roodheid zich uitbreiden, ontstaat er koorts of voel je je algemeen ziek, dan kan de infectie zich uitbreiden naar het onderhuidse bindweefsel. Dat heet cellulitis en vereist medische behandeling. Dit is zeldzaam, maar het is verstandig signalen serieus te nemen.

In de overgrote meerderheid van de gevallen herstelt een navelinfectie volledig zonder blijvende schade. Met tijdige zorg en een beetje discipline is de prognose doorgaans uitstekend.

Lees verder

Wie merkt dat de navel onaangenaam ruikt, leest verder bij Stinkende navel: oorzaken van een navel die stinkt; geur is vaak het eerste signaal dat er meer speelt. Heb je vooral last van kriebel of irritatie, dan sluit Jeuk aan de navel: oorzaken van een jeukende navel daar naadloos op aan. Komt er vocht of pus uit, dan biedt Navelafscheiding: oorzaken van afscheiding uit de navel extra duiding. En voel je pijn of een zeurende druk, kijk dan bij Pijn aan de navel: oorzaken van navelpijn voor het bredere overzicht.

Soms gaat het niet om een simpele ontsteking maar om iets afwijkends, zoals een harde ophoping bij Navelsteen: symptomen, oorzaak en behandeling, of in zeldzame gevallen een verdachte knobbel zoals beschreven bij Sister Mary Joseph’s nodule in de navel. Voor een algemeen overzicht van roodheid en ontsteking kun je ook terecht bij Navelontsteking: oorzaken ontsteking van de navel. Zo zie je hoe klachten in en rond de navel verschillende gezichten kunnen hebben.

Dit artikel maakt deel uit van de ⭐ special De navel: soorten, functie, anatomie en veelvoorkomende afwijkingen. Daar vind je een compleet overzicht van dit kleine maar medisch verrassend interessante litteken, van anatomie tot afwijkingen en van hygiëne tot zeldzame aandoeningen.

Disclaimer

Dit artikel is bedoeld als algemene gezondheidsinformatie en vervangt geen medisch advies. Heb je aanhoudende pijn, toenemende roodheid, pusvorming, koorts of voel je je algemeen ziek, neem dan contact op met je huisarts. Dat geldt temeer als je diabetes mellitus hebt, een verminderde weerstand of als de klachten steeds terugkeren. Stel een beoordeling niet uit wanneer je twijfelt; bij infecties geldt dat tijdige behandeling complicaties kan voorkomen.

Bronnen

• Cohen, P. R. (2010). Omphalith-associated relapsing umbilical cellulitis: Case report of recurrent infection. Cutis, 86(5), E1–E2. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21140929/
• Sakamoto, T., et al. (2019). Secretion from umbilicus and periumbilical abscess associated with urachal remnant: A case report. Journal of Medical Case Reports, 13, 256. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6700552/
• Tawk, A., Abdallah, A., Meouchy, P., Salameh, J., Khoury, S., Kyriakos, M., & Dagher, M. (2021). Omphalitis with umbilical abscess in an adult with a urachal remnant: A case report. Case Reports in Gastroenterology, 15, 966–971. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8739386/
• Yano, T., et al. (2023). Microbiota in umbilical dirt and its relationship with odor. Scientific Reports, 13, 15017. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10522843/

Reacties en ervaringen

Hieronder kun je reageren op dit artikel. Je kunt bijvoorbeeld je ervaringen delen over een navelinfectie. Of tips geven. Wij stellen reacties zeer op prijs. Reacties worden niet automatisch (direct) gepubliceerd. Dit gebeurt nadat ze door de redactie gelezen zijn. Dit om ‘spam’ of anderszins ongewenste c.q. ongepaste reacties eruit te filteren. Daar kunnen soms enige uren overheen gaan.